Бернигә дә юрама бу хатны…

Бернигә дә юрама бу хатны.
Болай гына язам. Хәлең белеп.
Мин һаман шул. Һәм… түгел дә инде…
«Яңгыр кызы» идем. Сиңа. Элек.

Хәзер йөрим көлеп. Ни булганын
Син сорама. Мин әйтәлмәм инде.
… Хәтерлисең микән минем тораташтай
Əрнүемнән сыгылып төшкән көнне?!.

Син янәшә идең. Ул чагында
Ташлап дөньядагы бөтен гамең
Мең чакрымнан җан җылыңны бөркеп
Дәшүеңне сагынам: » Ничек хәлең?!»

«Син бул гына!»- дигән сүзең җитми…
( Үпкәләшү минем гаеп, бугай…)
Язылмаган бер җыр булып калыйм!..
Искә алсаң, берәр. Алай-болай!..

Ностальгия миндә. Аптырама.
Элеккечә бер үксергә әзер!
Башым комга яшерәсем килә… —
Син шулкадәр кирәк миңа!.. Хәзер!

Эльмира Җәлилова

Комментарии:

Добавить комментарий

Войти с помощью: 

Ваш e-mail не будет опубликован.

Имя *
E-mail *
Сайт